venres

:: amoras ::


Non maduran as amoras mirando para elas
Están aí    suxeitas ao fío que as ata á terra
Somos nós    sen vernos no espello
No reflexo das meniñas
Agardamos as últimas raiolas do sol
Para madurar e andar    deixarnos levar
Cando as amoras maduren    levarémolas á boca
Pintarán de morado a lingua
E saberemos que xa non somos novas
Que xa emprendemos o camiño das vellas

-- xa nos agasallaron unha crema antiengurras e un "váiseche pasar o arros" --










[imaxe sacada de pixabay]

luns

á procura dun lugar mellor

Se quedas en silencio podes sentir o rumor dos pinos e eucaliptos, a humidade subindo polas paredes desta casa, as arañas en pleno banquete, o xabaril que aleita... podes escoitar os teus propios pensamentos. O latexo é un golpe forte e rápido que esperta ao corpo descomposto. Como quen oe chover.

xoves

#34


Estou moi feliz de presentarvos o novo número de Granite&Rainbow, dedicadoa á literatura de xornalismo. E iniciamos o sexto ano de vida. Renaissance!

luns

Ninguén sabe quen é Largo Caballero

O que sabemos é unha pinga de auga; o que ignoramos é o océano.
Isaac Newton

Cando a Historia a escribe quen a escribe e queda patente a desmemoria subxectiva. Quen escolleu saber que?

Atopas a tumba de alguén, que soubeches algo, que tempo atrás unha voz lonxana nombrou, de pasada. As incomodidades fálanse así, de pasada, de lado, por medo a caer por este acantilado imaxinado. É o medo a soar demasiado revolucionario, demasiado radical. Hai unha voz de (auto)censura que segue agochando aquela outra historia,escrita así en minúscula, non por ser menos —segundo a quen lle preguntes.

Celébrase como auga de maio as obras que rescatan aquela outra memoria, contos doutra historia de público minoritario. Mais tómase por cotián a ignorancia escollida e herdada. Por iso, cando viaxas fóra deste baleiro intencionado sorpréndeste cando atopas aquelas raíces que asumes túas tamén por vir de onde ves e por ser quen es. A tumba de Largo Caballero, por exemplo. Ou a de Juan Negrín. Ou...

E ese quen é?
Cemiterio do Père-Lachaise, Paris. Marzo, 2016.

Cemiterio do Père-Lachaise, Paris. Marzo, 2016 

xoves

bocapeixe

fin/principio da ría [agosto '15]
I

Volver a empezar
na casa baleira
no mar que bate
contra as paredes sen ventás
sairá o sol, volverán as gaivotas á terra,
pousaranse na area en asamblea, a discutir as leis do home sobre o mar

II

Segundo plano
non hai verso que encadene con outro.
Este é un poema por partes que non conta nada
só o silencio quedo, colgado no tempo e no espazo.
Repenso a miña posición no mundo, na vida, no cuarto.
Busco alternativas -algo hai que sacrificar, a idea dunha mesma-
para sobrevivir e vivir -algo hai que cambiar, a idea do traballo ideal, tomar a estrada secundaria-
e vivir nesta casa con horta.
Chega o tempo de plantar as patacas.

III

Calza as zapatillas
as bragas do revés
o despeiteado como marca da casa
o ensimismamento é un estado natural en quen vive en perpetua dúbida
é poeta quen poetiza de dentro para fóra ou só quen traslada o seu nome ao papel ou quen asina un contrato editorial ou quen aparca poemarios nunha caixa con destino o faiado dunha casa ameazada polo vento?
Crúzanse tres barquiños nesta ventá.
Fago fotos en branco e negro.
Non sei escribir nin ao dereito nin ao revés.
Acoden escritores á biblioteca e sorrío feliz.
E cando capturan o teu sorriso é como se che deran un bico deses, dos profundos, dos que fan tremer. Sei que sabes de min, da miña pequena existencia. 

IV

Desvíome, desvieime
vivo xa dun xeito diferente
na boca dun peixe agardando a que o pescador recolla a caña.

Son as seis da mañá na ría de Muxía-Camariñas no mes de febreiro de dous mil dezaseis.