xoves

::aMARe::

soñei calcetar contos co teu pelo negro
ao tempo que se pon o sol en touriñán
non hai luz nas casas
perigo, paradigma de ser
muller-faro
mollas as túas dedas na miña auga, 
auga fría, que esperta os nervios de calquera mariñeiro 
queres sobrevivir, home-océano, 
ti que sabes de estrelas, que reflexas a vida? 
ti tes ese poder, deixarte levar ou quedar cravado aos meus pés.

brúan as bughinas desde a terra. chaman por nós.
"A Carta",  Wilfred Lam. 

venres

:: amoras ::


Non maduran as amoras mirando para elas
Están aí    suxeitas ao fío que as ata á terra
Somos nós    sen vernos no espello
No reflexo das meniñas
Agardamos as últimas raiolas do sol
Para madurar e andar    deixarnos levar
Cando as amoras maduren    levarémolas á boca
Pintarán de morado a lingua
E saberemos que xa non somos novas
Que xa emprendemos o camiño das vellas

-- xa nos agasallaron unha crema antiengurras e un "váiseche pasar o arros" --










[imaxe sacada de pixabay]

luns

á procura dun lugar mellor

Se quedas en silencio podes sentir o rumor dos pinos e eucaliptos, a humidade subindo polas paredes desta casa, as arañas en pleno banquete, o xabaril que aleita... podes escoitar os teus propios pensamentos. O latexo é un golpe forte e rápido que esperta ao corpo descomposto. Como quen oe chover.

xoves

#34


Estou moi feliz de presentarvos o novo número de Granite&Rainbow, dedicadoa á literatura de xornalismo. E iniciamos o sexto ano de vida. Renaissance!

luns

Ninguén sabe quen é Largo Caballero

O que sabemos é unha pinga de auga; o que ignoramos é o océano.
Isaac Newton

Cando a Historia a escribe quen a escribe e queda patente a desmemoria subxectiva. Quen escolleu saber que?

Atopas a tumba de alguén, que soubeches algo, que tempo atrás unha voz lonxana nombrou, de pasada. As incomodidades fálanse así, de pasada, de lado, por medo a caer por este acantilado imaxinado. É o medo a soar demasiado revolucionario, demasiado radical. Hai unha voz de (auto)censura que segue agochando aquela outra historia,escrita así en minúscula, non por ser menos —segundo a quen lle preguntes.

Celébrase como auga de maio as obras que rescatan aquela outra memoria, contos doutra historia de público minoritario. Mais tómase por cotián a ignorancia escollida e herdada. Por iso, cando viaxas fóra deste baleiro intencionado sorpréndeste cando atopas aquelas raíces que asumes túas tamén por vir de onde ves e por ser quen es. A tumba de Largo Caballero, por exemplo. Ou a de Juan Negrín. Ou...

E ese quen é?
Cemiterio do Père-Lachaise, Paris. Marzo, 2016.

Cemiterio do Père-Lachaise, Paris. Marzo, 2016